नेहमीच माणसांची निवड करायचे आपण का चुकतो ?

• Yesterday, an old college of mine camera to visit me. After the initial “hi-hello”, he suddenly became serious. I asked him, “what happened ?”. He said,” I’ve lost my job”. Before I could ask anything, he continued,”The management used indiscipline  as a reason to terminate my job. I wasn’t lacking in my work, but I couldn’t win the boss’s favor”. Then I asked him,” Does your boss have any special expectations from you apart from work ?”. He replied, “They never explicitly said so, but they are easily influenced by others. Someone must have filled their ears about me” I then said,” But why would they do that ? You must have made some mistake”. He replied,”No, sir, someone close to me betrayed me. It’s just my bad luck. I don’t know how to choose the right people”.
• After he left, I kept thinking about this statement. ” Some people  come close to us just to use us. Once their purpose is fulfilled, they push us away”. This is a commonly spoken statement, one that everyone has likely said at some point. It means that every person has had such  an experience at least once in their life. Is it true that we always make mistakes when selecting a close, true companion from among those who approach us out of kindness, friendship, affection, and a helping nature ? And if this is a mistake, is it only our personal experience ? Or is it possible that the whole world deceives each other like this everyday ?
• So, I feel that when we try to build close relationship with someone, we often tend to be one-sided in our exchanges. If we only focus on expressing our own thoughts and interests, the person we are trying to get close to may soon become bored with us. Both actions and reactions should come from both sides. If we want a positive response to our actions, we must also respond positively to theirs. However, when someone we grew close to drifts away, instead of reflecting on the interaction, we often complain to the world that our choice was wrong.

• काल माझ्याकडे माझा एक जुना सहकारी आला होता. सुरुवातीला “हाय,हॅलो” केल्यानंतर तो अचानक गंभीर झाला. “काय झालं ?” म्हणून मी त्याला विचारले. तर तो म्हणाला, “माझा जॉब गेलाय” मी काही विचारण्याच्या आतच तो पुढे म्हणाला की,”व्यवस्थापनाने बेशिस्तीचे कारण पुढे करून माझा जॉब काढून घेतलाय. कामात मी कुठेच कमी पडत नव्हतो. तरी पण मी बॉसची मर्जी संपादन करू शकलो नाही”. मग मी त्याला विचारलं,”कामा व्यतिरिक्त तुझ्या बॉसला तुझ्याकडून काही वेगळ्या अपेक्षा आहेत का ?”. तर तो म्हणाला की, “मला त्यांनी तसं कधीच बोलून दाखवलेलं नाही. पण ते हलक्या कानाचे आहेत. कुणी तरी माझ्याबद्दल त्यांचे कान भरले असावेत”. मग मी म्हणालो,”अरे ! पण ते असं का करतील ? तुझ्याकडून काही चुकलं असेल”, तर तो म्हणाला”काही नाही सर, जवळच्याच माणसाने घात केलाय. माझंच नशीब खोटं आहे. मला माणसांची निवड करता येत नाही”.
• तो गेल्यावर मी या वाक्याचाच विचार करायला लागलोय.”लोक फक्त आपला वापर करण्यासाठी जवळ येतात. एकदा का त्यांचा मतलब पूर्ण झाला की ते लगेचच आपल्याला दूर सारतात”. अगदी सहजपणे बोलल्या जाणारे हे वाक्य आहे. प्रत्येकाच्या तोंडी हे वाक्य असतेच. याचा अर्थ प्रत्येक माणसाला आयुष्यात असा अनुभव एकदा तरी आलेला असतो. मग स्नेह, मैत्री, आपलेपणा आणि मदतीच्या स्वभावातून आपल्या जवळ येणाऱ्या माणसांमधून खूप जवळचा, सच्चा साथीदार निवडण्यात आपली नेहमीच चूक होते का ? बरं, चूक होत असेल तर मग हा अनुभव आपल्या एकट्याचाच आहे का ? मग सगळं जगच रोज एकमेकाला फसवत असते का ?
• तर मला असं वाटतं की, आपण एखाद्याशी जवळीक साधताना बहुदा एकमेकांप्रती देवाण-घेवाण करताना एकतर्फी होत असू. म्हणजे आपण आपलेच विचार , आवडीचे प्रदर्शन करत असलो तर आपल्याशी जवळीक साधलेल्या व्यक्तीला लवकरच आपला कंटाळा येवू शकतो. साद आणि प्रतिसाद ह्या क्रिया दोन्ही बाजूने व्हायला हव्यात. आपल्या क्रियेवर त्याची सकारात्मक प्रतिक्रिया हवी असेल तर त्याच्याही क्रियेला आपण सकारात्मक प्रतिसाद द्यायला हवा. पण जवळ आलेला माणूस दुरावला तरी आपण त्याच्यावर विचार करण्यापेक्षा आपली निवडच चुकली म्हणून जगासमोर रडत बसतो….

:-Mukund Madhukar Hingne.