avatibhavati.com

❣️“It’s not over, just paused a little…It needs to begin again…!”❣️

Once upon a time, the stream of relationships flowed freely — without obstacles, without resistance… there was a natural rhythm, a gentle warmth.

But today, that journey of relationships seems to pause halfway. The path begins, but somewhere along the way, it halts — like an eerie silence.

Why is this happening?

Because today, three things have gained excessive importance in relationships — space, value, and importance.

People come together saying, “Our wavelengths match…”
But soon, they get lost in their own dreams, each striving to build a world of their own.
And then slowly, it dawns upon them — a shared world can only be built by including each other.

That’s when the suffocation begins — the painful journey of self-inflicted sorrow.
In the insistence of “no outsiders,” they fail to truly merge with each other.

Relationships long for a small, flowing spring-like existence once again…

A little water of communication,
A touch of understanding’s moisture,
And a roof of trust over it all…

Give ‘space’ — but without breaking the dialogue.
Keep ‘value’ — but don’t forget the emotions.
Offer ‘importance’ — but with affection that goes beyond need.

Because a relationship is not a transaction…
It is a bond — pure and simple.

❣️ Space – Freedom or Emotional Distance?

“I just need some space…”
This line is now common across all ages, all kinds of relationships.
The closeness we once cherished now feels a little uncomfortable.
Where space once symbolized emotional understanding, today it seems to mean “keep your distance.”

Parents give space to their children; children prefer staying a bit away from their parents.
Husbands and wives live in a world of “mine” and “yours.”
Yes, space is important — but it has become so vast that communication is lost… the bond itself is lost.

❣️ Value – A Measure of Worth or a Profit-Loss Account?

Today, every relationship feels like a transaction —
“I gave you so much… what did you do in return?”
Earlier, the worth of a bond was measured with emotion; now it’s measured by what you get back.

Did they give time? Did they call? Did they remember? —
Relationships are judged through such checklists.
Affection has been replaced by expectations… and when expectations aren’t met, the relationship starts to wither.

❣️ Importance – Meaningful Presence or Just Convenience?

“How important am I to you?”
This question now arises more from need than from emotion.
Once, being in the relationship was enough… now it depends on how useful it is.

Instead of walking hand in hand, we’ve become passing shadows in each other’s lives.
Everyone considers themselves important — but forgets to give the same importance to the other.
And so, the relationship slowly drifts… and ultimately stops halfway.

❣️ And the Indian Family System…?

🔸 The Indian family system was a school of relationships…
A place where love wasn’t taught but experienced,
Where understanding wasn’t explained but naturally absorbed.
Today, that school is shutting down.

🔸 Separate meals, separate rooms, separate opinions — everything is separate!
So what’s left together? Just a shared address… and a few old photographs?

❣️“संपलं नाही, थोडं थांबलंय…. पुन्हा सुरू करायला हवं…!”❣️

कधीकाळी नात्यांचं पाणी खळखळ वाहत होतं… कुठेही अडथळा नव्हता, अडसर नव्हता… ओघ होता, ओलावा होता.
आज मात्र, नात्यांचा प्रवास कुठेतरी अर्धवट थांबलेला वाटतो. वाटचाल सुरू होते, पण एका टप्प्यावर येऊन ती थांबते — गूढ शांततेसारखी.

का बरं असं होतंय?
कारण नात्यांमध्ये सध्या तीन गोष्टींचं अतीव महत्व वाढलं आहे – स्पेस, व्हॅल्यू आणि इम्पॉर्टन्स.

आपली व्हेवलेंथ जुळतेय….असं म्हणत एकत्र येतात. आपल्याच स्वप्नात हरवून स्वतःचं वेगळं जग उभारण्यासाठी धडपडतात…….
पण मग उशिराने लक्षात यायला लागतं, इतरांना सामावून घेतच दोघांचं जग उभारावं लागेल….
मग सुरू होते नात्यांची घुसमट आणि स्वतःच दुःखी होणारा वेदनादायी प्रवास….इतरांचा प्रवेश नको या अट्टहासापोटी दोघे एकमेकांत समरस होवू शकत नाहीत.

नात्यांना हवंय पुन्हा एक छोटंसं पाणीदार झऱ्यासारखं अस्तित्व…

थोडं संवादाचं पाणी,
थोडं समजुतीचा ओलावा,
आणि त्यावर विश्वासाचं छप्पर…

‘स्पेस’ द्या – पण संवाद न तोडता.
‘व्हॅल्यू’ ठेवा – पण भावना न विसरता.
‘इम्पॉर्टन्स’ द्या – पण गरजेपलीकडच्या आपुलकीसह.

कारण नातं हे व्यवहार नाही… ते नातंच असतं.

❣️ स्पेस – अंतर वाढवणारं स्वातंत्र्य?

“मला थोडी स्पेस हवी आहे…”
हे वाक्य आता प्रत्येक वयातलं, प्रत्येक नात्यातलं झालंय.
पूर्वीची ती आपुलकीची जवळीक, आता थोडी बोचरी वाटते.
‘स्पेस’ हा शब्द जिथे भावनिक समजूतदारीचं प्रतीक होता, तिथे आज तो ‘अंतर ठेवा’ असं जणू सांगतोय.

आई-बाबा मुलांना स्पेस देतात, मुले आईबाबांपासून थोडं दूर रहायला पसंत करतात.
पती-पत्नी ‘माझं मी’, ‘तुझं तू’ अशा जगात जगू लागलेत.
स्पेस हवीच, पण ती इतकी मोठी झालीय की त्यात संवाद हरवलाय… नातंच हरवलंय.

❣️ व्हॅल्यू – नात्यांचं मोल की नफ्याचा हिशोब?

आज प्रत्येक नातं एखाद्या खात्याच्या व्यवहारासारखं वाटतं –
“मी इतकं दिलं तुला, तू काय केलं?”
पूर्वी नात्यांची किंमत भावनेने ठरायची, आज ती ठरते योग्य परताव्याने.

आपल्यासाठी कुणी वेळ दिला का?, फोन केला का?, लक्षात ठेवलं का? – या चाचण्यांतून नात्यांचं मोल मोजलं जातं.
स्नेहाच्या जागी अपेक्षा आल्या… आणि अपेक्षा पूर्ण न झाल्या, की नातं कोमेजून जातं.

❣️ इम्पॉर्टन्स – गरजेपुरती साथ?

“तू माझ्यासाठी किती महत्त्वाचा आहेस?”
हा प्रश्न आता भावनेतून नाही, तर गरजेतून विचारला जातो.
पूर्वी नातं हे ‘असणं’ पुरेसं असायचं… आता ते ‘किती उपयोगाचं आहे?’ यावर टिकतं.

एकमेकांचा हात धरून चालण्याऐवजी, आपण एकमेकांच्या वेळेवर येणाऱ्या सावल्या झालोय.
प्रत्येकजण स्वतःला महत्त्वाचं मानतो, पण दुसऱ्याला तितकं महत्त्व द्यायला विसरतो.
मग नातं हळूहळू दूर होतं… आणि शेवटी अर्धवटच थांबतं.

❣️ आणि भारतीय कुटुंबसंस्था…?

🔸 भारतीय कुटुंबसंस्था ही नात्यांची शाळा होती…
इथे प्रेम न शिकवता अनुभवायचं असायचं, समजूत न सांगता समजून घ्यायची असायची.
आज ती शाळा बंद पडतेय.

🔸 वेगळं जेवण, वेगळी खोली, वेगळी मते – सगळं वेगळं!
मग एकत्र काय राहिलंय? फक्त घराचा पत्ता आणि काही जुने फोटो?

:-Mukund Madhukar Hingne.

यावर आपले मत नोंदवा

Comments (

0

)