Preface
It’s been five years since Aai left us. She’s been sitting in that photo frame on the wall for four of them.
While she was around, her presence never felt overwhelming. She was like that—quiet, understanding, and never intrusive.
But the moment she was gone, her absence began to haunt me deeply.
Today marks her fifth death anniversary, and I find myself tracing the delicate threads of her memory—woven from quiet concern and gentle humor.
A Silent Trust
She loved my writing. Truly.
She read every piece with sincerity, her eyes soaking in each word.
But behind that appreciation was a silent worry—
“How will just writing be enough?”
She never said it aloud. But in her restrained smile and cautious glance, it was always there.
She never offered advice. Her guidance was in her quiet companionship.
That unspoken trust of hers still pushes me forward—
when I sit down to write, when I stumble, and when I question the path I’ve chosen.
Even today, from that frame on the wall, she reads my work. I imagine her raising an eyebrow at a weak line,
smiling softly at a well-written one—exactly like she used to.
“If the mood strikes…”
She often teased me about my lazy nature—
“Mukund is like, ‘If he feels like it, he’ll run wild; otherwise, he just dumps the bucket and sits in the sun!’”
The first time I heard it, I was annoyed. But I laughed too—because it was true.
I was all fire and drift—intense one moment, distracted the next.
That line, playful on the surface, held within it her affection, her observation, and her subtle nudge.
Now when I laze around or delay things, her voice rings in my ear. And I get up.
I write. I move.
I continue… powered by that teasing voice from memory.
Closure
Remembering Aai is not just about grieving her absence.
It’s about feeling her strength, her silent belief, and her one-liners that still steer my day.
She’s no longer around. But the echo of her glance, her half-smile, and that quiet encouragement
still gives my words a reason to breathe.
She is beyond words… and that’s why, I write about her. Again and again.
“आईची आठवण-एक अबोल विश्वास…!”
प्रस्तावना
आई गेल्याला आता पाच वर्षं झाली. भिंतीवर टांगलेल्या फोटोफ्रेममध्ये बसून तिला चार वर्षं पूर्ण झालीत.
ती असताना ती फारशी जाणवत नसे. ती होतीच तशी – हळूवार, न सांगता सगळं समजून घेणारी. पण जेव्हा ती नसेल, तेव्हा तिचं नसणं असह्य व्हायला लागतं.
आज तिचं पाचवं पुण्यस्मरण आहे, आणि मी तिच्या आठवणींच्या एका नाजूक धाग्यावर फिरतोय – कुठे काळजीच्या गोफात गुंफलेला, तर कुठे मिश्किल हसण्यात लपलेला…
अबोल विश्वास
तिला माझं लिहिणं खूप आवडायचं. प्रत्येक लेख ती मनापासून वाचायची. पण तिच्या मनाच्या कुठल्यातरी कोपऱ्यात एक चिंता कायम होती –
“नुसत्या लिखाणावर कसं भागणार?”
तिने कधी हा प्रश्न सरळ विचारला नाही. तिचं हसणं थोडं संकोचलेलं असे, आणि नजरेतून एक वेगळी भावना उमटायची.
ती सल्ला देत नसे. तिचा सल्ला म्हणजे शांत साथ. तिच्या अबोल विश्वासातच तिचं प्रेम दडलेलं असे.
ती आता नसली, तरी मी लिहितो तेव्हा तिचा विश्वास ओळींतून झिरपत राहतो.
ती अजूनही भिंतीवरून वाचतेय, हसतेय, आणि चुकलं तर भुवया कुरवाळतेय… जशी होती तशीच.
“आलं मनाला तर…”
माझ्या आळशी स्वभावाबद्दल ती नेहमी म्हणायची –
“मुकुंद म्हणजे आलं मनाला तर गेला शेणाला, नायतर टाकलं टोपलं अन बसला उन्हाला!”
हे ऐकून मी चिडायचो, पण हसायचोही – कारण ते खरं होतं.
मी एका क्षणी झपाटून काम करणारा, दुसऱ्या क्षणी गार सावलीत बसून राहणारा… हे तिला ठाऊक होतं.
आईचं हे वाक्य हलकंफुलकं असलं, तरी त्यामागे तिचं निरीक्षण होतं, काळजी होती आणि एक प्रेमळ चिमटा होता.
आज ती नाही, पण जेव्हा सुस्ती वाटते, तिचा आवाज कानात घुमतो… आणि मी लिहायला घेतो.
समारोप
आईची आठवण म्हणजे तिच्या अनुपस्थितीची खंत नाही.
ती आठवण म्हणजे तिच्या प्रेमाचा, तिच्या विश्वासाचा, आणि मिश्किल बोलण्याचा सुगंध आहे –
जो आजही दरवळतो.
ती नसली तरी तिच्या शब्दांचा, नजरेचा, आणि अबोल पाठिंब्याचा भास अजूनही आयुष्याला दिशा देतो.
आई म्हणजे शब्दांच्या पलीकडचं भाष्य… म्हणूनच, तिच्यावर लिहिलं जातं. पुन्हा, पुन्हा…
:-Mukund Madhukar Hingne.
avatibhavati.com 
यावर आपले मत नोंदवा