What’s the most money you’ve ever spent on a meal? Was it worth it?
🔶
There is always a constant struggle between a person’s needs and their financial limitations. While “eating” is a basic necessity, it sometimes transforms into a “luxury” or a “small personal feast.” For a middle-class individual, even a single meal in a hotel can feel like a big decision. Spending just a few hundred rupees at a restaurant might seem like the most they’ve ever spent. Behind such an expense often lie memories or special moments. A person who lives a life of simplicity is sometimes compelled to live a moment just for themselves. And that expense gets etched permanently in their heart — becoming a part of their lived experience.
1️⃣ Childhood Raised in Simplicity
I was born into a very simple, straightforward, and middle-class family. We never lacked money at home, but there was no room for unnecessary expenses either. The idea of “eating out” was hardly known to us. Our childhood was content with two things — hot, homemade meals by my mother and my father’s frugal nature.
2️⃣ First Step into a Hotel
It was during my college days, while staying in a hostel, that I first set foot in a hotel. Whenever the mess was closed, I would go to a small, affordable hotel and have a modest breakfast — which was considered my meal for the day. Even that little expense had to be noted carefully, as my monthly budget depended on it.
3️⃣ Earning, Yet Within Limits
After I started working, I did have money in hand, but my habits remained unchanged. Even while spending, my mind always echoed the thought — “something must be saved.” That’s why five-star hotels were always seen from afar — I never dared to go inside. But I began to enjoy decent, mid-range restaurants that delivered on taste.
4️⃣ A Small Indulgence for Myself
One day, I simply felt like eating something different. There was no reason or occasion — just a desire to treat myself. I walked into a good mid-range hotel and enjoyed a satisfying meal. The bill came to five hundred rupees! It was the highest hotel bill I had ever paid for myself. Yet, in that moment, I felt content.
5️⃣ True Value – Not Just in Taste, but in Experience
I don’t remember the exact taste of that meal, but I remember the satisfaction of that day. The feeling of doing something for myself, of giving myself importance — that moment mattered. Sometimes, the worth of an expense cannot be measured in money — it’s hidden in the experience. That five-hundred-rupee meal gave me something more: my own companionship.
6️⃣ Still Content in Simplicity
Even today, five-star hotels remain distant. The thought of going inside doesn’t even arise. But I take pride in being middle-class. That one experience taught me — a small indulgence for oneself, beyond basic needs, can bring immense satisfaction. And that satisfaction still lingers deep within me.
“मूलभूत गरजेचं रूपांतर देखील कधी-कधी चैनीत होतं…!”
तुम्ही एका जेवणावर आत्तापर्यंत सर्वाधिक किती पैसे खर्च केले आहेत? आणि तो खर्च योग्य वाटला का?
🔶
माणसाच्या गरजा आणि त्याच्या आर्थिक मर्यादा यामध्ये सतत एक संघर्ष चालू असतो. ‘खाणे’ ही एक मूलभूत गरज असली तरी त्याचं रुपांतर कधी कधी ‘चैन’ किंवा ‘स्वतःसाठी केलेली छोटीशी मेजवानी’ यामध्ये होतं. मध्यमवर्गीय व्यक्तींसाठी हॉटेलमधील एक जेवणदेखील कधी कधी मोठा निर्णय ठरतो. हॉटेलमध्ये खर्च केलेले काहीशे रुपयेही त्यांच्यासाठी ‘सर्वात जास्त’ वाटू शकतात. अशा खर्चामागे काही आठवणी, काही विशेष क्षण लपलेले असतात. आयुष्यभर साधेपण जपणाऱ्या माणसाला असा एखादा क्षण स्वतःसाठी जगायला भाग पाडतो. आणि मग तो खर्च त्याच्या मनात कायमचा कोरला जातो. हा अनुभव त्याचाच एक भाग बनतो.
1️⃣ साधेपणात वाढलेलं बालपण
मी एका अत्यंत साध्या, सरळमार्गी आणि मध्यमवर्गीय कुटुंबात जन्मलो. घरात पैशाची कधीच चणचण नव्हती, पण अतिरिक्त खर्चाची परवानगीसुद्धा नव्हती. ‘बाहेर खाणं’ ही संकल्पनाच फारशी माहित नव्हती. आईच्या हातचं गरम गरम जेवण आणि वडिलांचा काटकसरीचा स्वभाव — या दोन गोष्टींमध्येच आमचं बालपण सुखानं गेलं.
2️⃣ पहिल्यांदा हॉटेलची पायरी
महाविद्यालयीन वयात, होस्टेलवर राहत असताना, पहिल्यांदाच हॉटेलमध्ये जाण्याचा योग आला. मेस बंद असेल त्या दिवशी खिशाला परवडेल अशा एखाद्या छोट्याशा हॉटेलमध्ये जावून नाश्ता करत होतो — आणि त्यालाच त्या दिवशीचं जेवण समजायचो. तो खर्चही नोंदीत घ्यायचा. कारण महिन्याचे बजेट त्यावर अवलंबून होते.
3️⃣ कमावतेपणाची मर्यादित चव
नोकरी सुरू झाल्यावर हातात पैसे आले खरे, पण सवयी तशाच राहिल्या. खर्च करतानाही मनात ‘काहीतरी वाचवायचंय’ हेच ठसठशीत असायचं. त्यामुळे पंचतारांकित हॉटेल्ससारख्या जागा लांबूनच पाहिल्या — आत जाण्याची हिम्मत कधीच झाली नाही. पण चवीलाच न्याय देणारी मध्यमदर्जाची हॉटेल्स मात्र आवडायला लागली.
4️⃣ स्वतःसाठी केलेली छोटीशी चैन
एकदा असंच वाटून गेलं – आज काहीतरी वेगळं खायचं. कारण नव्हते, निमित्त नव्हतं, पण स्वतःसाठीच. मी एका चांगल्या मध्यमदर्जाच्या हॉटेलमध्ये गेलो आणि समाधानकारक जेवण घेतलं. त्यावेळी बिल आलं – पाचशे रुपये! हे माझ्या आजवरच्या हॉटेल बिलांपैकी सर्वात मोठं होतं. पण त्या क्षणी समाधान होतं.
5️⃣ खरे मूल्य – केवळ चव नव्हे, तर अनुभव
त्या जेवणाची चव आठवत नाही, पण त्या दिवसाचं समाधान आठवतं. स्वतःसाठी काहीतरी केल्याचा, स्वतःला महत्त्व दिल्याचा तो क्षण. कधी कधी खर्चाची किंमत पैशांत नाही मोजता येत — ती अनुभवांमध्ये लपलेली असते. त्या पाचशे रुपयांमध्ये ‘स्वतःची साथ’ ही मिळाली होती.
6️⃣ आजही साधेपणात समाधान
आजही पंचतारांकित हॉटेल्स लांबच आहेत. आत जाण्याचा प्रश्नच नाही. पण मध्यमवर्गीयतेचा अभिमान आहे. कारण त्या एका खर्चानं शिकवलं — गरजेपेक्षा स्वतःवर केलेली एखादी छोटीशी उधळपट्टी मनाला किती मोठं समाधान देऊ शकते. आणि ते समाधान आजही मनात गहिरे आहे.
:-Mukund Madhukar Hingne.
avatibhavati.com 
यावर आपले मत नोंदवा