My only son is going to Japan for a job as a software engineer. But how much time has passed when this thing happened ? When did it start ? I am trying my best to remember this. We understand that it is a matter of pride for a child to go abroad. It is every parents secret desire to have this pride. What do parents who spend their whole lives eating crisps. Because their son should be smart, briliant especialy in studies comes true when their dream comes true ? Why is this happening to me today ? Today, however, I , who behaved carelessly, was lost. I remember again and again going to see him off at the airport….How did this happen…?

माझा एकुलता एक मुलगा सॉफ्टवेअर इंजिनिअर म्हणून नोकरीसाठी जपानला चाललाय. सांगताना एका वाक्यात आणि एका सेकंदात संपणारी ही गोष्ट माझ्या आयुष्यात घडतेय. पण ही गोष्ट घडताना नेमका किती कालावधी गेला ? त्याची सुरुवात कधी झाली हे आठवण्याचा मी मनापासून प्रयत्न करतोय. मुलगा परदेशी जाणं ही एक अभिमानाची गोष्ट आपण समजतो. हा अभिमान आपल्याला मिळावा ही पालक म्हणून प्रत्येक आई-वडिलांची सुप्त इच्छा असते. काहीही करून आपला मुलगा हुशार, तल्लख बुद्धीचा विशेषतः अभ्यासात वरचढ असावा म्हणून आयुष्यभर खस्ता खाणाऱ्या आई-बापाचे स्वप्न पूर्ण होत असताना त्यांना नेमके काय वाटत असेल ? आज मला असं का होतंय ? एरवी बेफिकीरीने वागणारा मी आज मात्र हरवलोय. विमानतळावर त्याला निरोप द्यायला जाताना, मी पुन्हा पुन्हा आठवतोय….हे घडलं कसं..?

मी आयुष्याची अठ्ठावीस-तीस वर्षे झाली पत्रकारितेच्या क्षेत्रात भाकरीचा चंद्र शोधतोय. त्यात भरीसभर म्हणजे नाट्यकला जोपासतोय. एकूणच उधळमाणक्याचं घर कुठं ? तर वेशी मागं चार खोपटं असं जगणं असलेल्या माझ्या सारख्या कलंदराची कमाई किती असणार ? पण पत्नी सौ. स्मिताने जीवनसाथी म्हणून मला निवडले अन निगुतीने संसार फुलवला. पहिला मुलगाच झाला. सोहमचा पायगुण खूप चांगला. त्याचा जन्म झाला त्याच दिवशी मला इन्शुरन्स विकल्याचे लाखभर रुपयांचे कमिशन मिळाले होते. पण आजूबाजूला कुजबुज सुरू होती. आता एकावरच थांबा…एकाला देखील नीट पोसायची तुमची ऐपत नाही…..खरंही होतं म्हणा ते….बालसुलभ वयात एखादी वस्तू मिळावी म्हणून पायरीवरच वाट पहात झोपी जाणारा सोहम कधी मोठा झाला…कळलंच नाही. तो चौथीच्या स्कॉलरशिप परीक्षेत जिल्ह्याच्या आणि राज्याच्या गुणवत्ता यादीत चमकला….तेंव्हा आई-वडील म्हणून आम्हा दोघांचे डोळे त्याच्या यशाने लकाकले. पुढे अगदी अभियांत्रिकीची पदवी पूर्ण करे पर्यंत त्याने आपली गुणवत्ता कायम राखली.

लहानपणी कधीतरी कार्टून्स आणि अनिमेशनच्या प्रभावाखाली असलेल्या सोहमला जपानची टेक्नॉलॉजी खुणावू लागली. त्याकरिताच त्याने अभियांत्रिकीच्या शेवटच्या वर्षी कॅम्पस मधून एक स्टार्टअप कंपनी पकडून सोलापूरहून थेट पुणे गाठले. तिथूनच माहिती मिळवत त्याने अभ्यासून ऑनलाइन जपानी भाषेच्या परीक्षा दिल्या. आज तो भारतीय अभियंता म्हणून जपानच्या अद्ययावत तंत्रज्ञानाला आत्मसात करण्यासाठी सज्ज आहे. मुलगा परदेशात चांगल्या पोझिशनची नोकरी आपल्या गुणवत्तेवर, कोणत्याही वशिल्याशिवाय, आधाराशिवाय मिळवतो हा अभिमान बापाची छाती फुगविणारा नक्कीच आहे. पण हेच स्वप्न गुणवत्ताधारकांनी या देशात पहायचं का ? भारतात कितीतरी राष्ट्रप्रेमी वयस्क नागरिक आहेत…जे परदेशात गेलेल्या आपल्या गुणवत्ताधारक मुलाला व्हिडीओ कॉलवर भेटतात. मी पण त्याच गर्दीचा एक भाग तर बनणार नाही ना ? प्रत्येक शहरात, गावात ही अगतिक वृध्दांची गर्दी वाढू लागलीय. आपला देश प्रगतीच्या मार्गावर आहे हीच आपली समजूत आहे. गुणवत्ताधारकांना त्यांच्या योग्यतेचं काम जर हा देश देवू शकला नाही तर….? मुलगा जपानला चाललाय हा आनंद मला आता अस्वस्थेकडे घेवून चाललाय. मुलाला आत्ता मुंबई विमानतळावर निरोप द्यायला चाललोय पण बोलती बंद झालीय…नुसतंच निरखून पाहतोय त्याला….डोळे भरून..!

:- मुकुंद मधुकर हिंगणे.