Have you ever performed on stage or given a speech?

Friends, first of all, I apologize to all of you. For the past 12 days, I haven’t written a single word on my blog or even liked posts by fellow bloggers. I was engrossed in a different responsibility. I was serving as a judge for the preliminary round of the Marathi Drama Competition organized by the Directorate of Cultural Affairs, Government of Maharashtra, at the Satara center. My duty involved watching plays performed by amateur artists on stage, evaluating them, and assigning scores. Along with this primary responsibility, I spent my spare time traveling to various places over the past two weeks.

Now that I am free from this responsibility, I’ve sat down to write immediately, especially because today’s daily prompt is closely related to my theatrical journey.

• As a child, I got the opportunity to speak on stage for the first time through a school competition. Perhaps I was given this chance because of my clear pronunciation and excellent memorization skills, which caught the attention of my teachers. That moment marked the beginning of my journey in stage presentations.
• Later, my interest in drama grew, and I started participating in plays during school gatherings. The awards and appreciation I received further fueled my fascination with the world of theatre. During my college years, participating in various competitions only deepened my interest.
• Even while working in my professional years, I continued to nurture my passion for theatre. My curiosity to explore and master different aspects of drama during competitions kept growing. This led me to start writing in 1985, and to this day, I continue to write plays.
• My love for drama not only enhanced my stage presence and confidence but also proved beneficial in my job and other areas of life. Theatre or stage performance is not just an art form for entertaining others—it is also a transformative art that shapes your personality. That is why, even today, I continue to pursue this passion.

“मंचावरील सादरीकरण हाच तर आता आयुष्याचा श्वास बनलाय….!”

मित्रांनो मी पहिल्यांदा तुम्हा सर्वांची माफी मागतो. गेल्या १२ दिवसांपासून मी ब्लॉगवर एका अक्षराचे लिखाण केलेले नाही. किंवा इतर ब्लॉगरच्या पोस्टला लाईक देखील केले नाही. मी वेगळ्याच जबाबदारीत गुंतलेलो होतो. महाराष्ट्र राज्य सरकारच्या सांस्कृतिक कार्य संचालनालयातर्फे घेण्यात येत असलेल्या मराठी नाट्य स्पर्धेच्या प्राथमिक फेरीत सातारा केंद्रावर परीक्षक म्हणून काम पहात होतो. रंगमंचावर सादर होणारे हौशी कलावंत स्पर्धकांचे नाटक पहायचे आणि त्याचे परीक्षण करून गुण द्यायचे. या रोजच्या प्रमुख जबाबदारी सोबतच मिळणाऱ्या फावल्या वेळेत निरनिराळ्या ठिकाणी भ्रमंती करायची हा गेल्या दोन आठवड्यांचा नित्यक्रम होता. आता त्या जबाबदारीतून मुक्त झालोय. नेमके डेली प्रॉम्प्टचा हा विषय माझ्या रंगमंचीय प्रवासाशी निगडित असल्याने लगेचच लिहायला बसलोय.

• लहानपणी शालेय स्पर्धेतून पहिल्यांदा मंचावर भाषण करायला संधी मिळाली. स्पष्ट उच्चार, चोख पाठांतर याबाबत मी शिक्षकांच्या नजरेत भरल्यानेच बहुदा मला ही संधी मिळाली असावी. पण तिथूनच माझा मंचावरील सादरीकरणाचा प्रवास सुरू झाला असावा.
• पुढे नाटकांची आवड निर्माण झाल्याने मग शाळेच्या गॅदरिंगमध्ये नाटकातून भाग घ्यायला सुरुवात झाली. मिळणारी बक्षिसे आणि होणाऱ्या कौतुकामुळे मला नाट्य क्षेत्राचे आकर्षण वाटू लागले. पुढे महाविद्यालयीन काळात इतर स्पर्धांमधून सहभागी होत राहिल्याने आकर्षण वाढतच गेले.
• कमावत्या वयात नोकरी करतानाही नाटकाची आवड जोपासत राहिलो. मग स्पर्धेत नाटकाच्या वेगवेगळ्या विभागांचा अभ्यास आणि ते आत्मसात करण्याची जिज्ञासा वाढत गेली. मग १९८५ पासून लेखनाला सुरुवात झाली. आजही नाट्यलेखन सुरूच आहे.
• नाट्यकलेच्या आवडीमुळे देहबोली बरोबरच सभा धीटपणा आल्याने त्याचा उपयोग मला नोकरी आणि इतर ठिकाणीही झाला. नाटक किंवा मंचावरील सादरीकरण ही कला फक्त इतरांचे मनोरंजन करणारीच नाही तर तुमच्या व्यक्तिमत्वात बदल घडवून आणणारी कला आहे, म्हणून तर आजही मी हा व्यासंग जोपासत आहे.

:-Mukund Madhukar Hingne.